در ایران، مستندسازان به سختی تن به خود بیانگری می دهند. چنین اکراهی حاصل عوامل گوناگون فرهنگی، اجتماعی، روانی، انسان شناختی و جامعه شناسانه است ...

سرآغاز فیلم که توام با تیتراژ و تصاویر مبهم نوازندگان موسیقی و سازهایشان است تناسبی با موضوع اصلی فیلم که در ادامه به آن پرداخته می شود ندارد و ایده ای است که تنها در حد ایده باقی مانده است؛ و بر خلاف ظاهر زیبایش آغاز  درخشانی نیست.

شاید این یکی از ساده ترین تعاریف درام باشد:"یک شخصیت با یک مسئله". فیلم های مستند شخصیت محور نیز از این الگو خارج نیستند و از آنجایی که ذات درام را در خود دارند یکی از محبوب ترین انواع مستند هستند و به همین علت امروزه ...

نمی دانم که آن چه اکنون نوجوانان و جوانان ما  به عنوان تاریخ می خوانند قرار است کجا به کارشان بیاید وقتی از ایرانیان زنده ای که کنار گوش ما نفس می کشند و فاجعه ای که در همین نزدیکی  بر سر آنها آمده و هرگز هیچ کس کمترین دفاعی از حقوق آنها نکرده است و ...

تهران انار ندارد، شاید حرف های زیادی برای گفتن داشته باشد. حرف هایی اما آنچنان که فیلم قصد دارد، تاثیر گذار نخواهند بود؛ چرا که به شدت تکراری شده اند. حرف هایی که بیشتر به رخ کشیدن دوباره ی کم بودهای فرهنگی یک کشور است که در مقیاس روند رشد تاریخی یک شهر آن هم ابر شهر ایران روایت می شوند.