این را من اما برای اطلاع می نویسم، که من پس از سه ماه و اندی دوری از وطن، به مجرد ورود به تهران، سفری را در کوهستان البرز شمالی آغاز کرده، بیش از سه هفته از غوغای شهر تهران و اتفاقات رخ داده در آن تا روز مراجعتم که روز چهارشنبه ششم آبان ماه جاری باشد بی اطلاع بوده ام.

این جا برای ما حکم کافه ی مجازی ای را دارد که در عاشقانه ترین لحظه هایمان، پشت میزهایش می نشینیم و از دغدغه ها و دوست داشتنی هایمان، از سینمای مستند می گوییم و می شنویم. ما را در این کافه تنها نگذارید ...

به طور قطع شرکت در یک رویداد رقابتی- فرهنگی چون جشنواره ی سینما حقیقت، به معنای پذیرفتن اصول آن جشنواره است؛ اما این امر بدین معنا نیست که افراد انتقاد خود را نسبت به چند و چون اجرای قواعد و کیفیت برگزاری ابراز نکنند ...

تحریم سومین دوره جشنواره سینما حقیقت که خود یکی از امضا کنندگان بیانیه آن بودم، واکنش های زیادی به دنبال داشت. متاسفانه حقیقتی مسلم که دلیل چنین تصمیم گیری مهمی بود با موضع گیری دفاعی از سوی مرکز گسترش، طبیعتا به نقد عملکرد همان سازمان کشیده شد و داستان های بعدی را در پی آورد ...

ماه ها قبل، تعداد قابل توجهی از مستند سازان شناخته شده در نامه ای اعتراض آمیز، عدم حضورشان را درجشنواره ی سینماحقیقت اعلام کردند. در مقابل، عده ای هم بی توجه به این اعتراض، در جشنواره شرکت کردند. هرچند که بعدها، شکل برگزاری، عدم استقبال و کاهش چشمگیر نام های شاخص حاضر در جشنواره ، نشان داد گروه اول، تاثیر گذارتر عمل کرده اند.